Nederlandse vraag om hernieuwd belijden

In de Nederlandse protestantse kerk werd de afgelopen weken de Synode van Dordrecht herdacht en werd de vraag gesteld of men niet tot een nieuwe belijdenis moest komen.

De ondertekenaars van de verklaring ”Homoseksualiteit vraagt om hernieuwd belijden” stellen dat de kerken in Nederland bezig zijn te buigen voor de gedachte dat homoseksualiteit ook binnen de kerken aanvaardbaar moet zijn. De dertien ondertekenaars, onder wie dr. P. de Vries en dr. B. J. Spruyt, maken zich hierover zorgen. Zij vinden daarom dat de stem van de belijdende kerk over dit onderwerp moet klinken, zoals die ook klonk toen de zogeheten Barmer Thesen in 1934 werden opgesteld door de Bekennende Kirche.

Zoals altijd rond geloofszaken zijn er verschillende meningen. Sommigen zijn van mening dat hernieuwd belijden niet nodig is, omdat alle grote vragen over het verstaan van de Bijbel in het verleden al eens aan de orde zijn geweest, en de klassieke belijdenisgeschriften hiervan de weerslag vormen. Velen vragen zich af of de vroegere belijdenissen wel voldoende antwoorden voorzien voor de problemen van vandaag.

Volgens Laurens van der Tang (in het Reformatorisch Dagblad)

wordt de kerk van onze eeuw ontegenzeggelijk geconfronteerd met nieuwe fundamentele ontwikkelingen.

Hierbij verwijst hij naar zogezegd het on-Bijbelse denken over homoseksualiteit dat hij aanschouwt als een uiting van oprukkende genderideologie, die volgens hem de scheppingsorde tot op het bot aantast, wat dus niet zo is.  Verder wijst hij verdere hedendaagse gedachtegangen af en beweert zelfs dat ook andere recente ontwikkelingen dwars tegen Gods Woord ingaan.

Voor hem is het belijden van de kerken van de Reformatie fragmentarisch geworden

en meest doen zij er het zwijgen toe.

De kerkelijke verdeeldheid speelt hierin ongetwijfeld een rol. De noodzaak om te belijden, lijkt vooral ‘uitbesteed’ te zijn aan maatschappelijke organisaties of individuele opinieleiders.

Verder schrijft hij

De vraag of kerken de plicht hebben tot hernieuwd belijden mag echter niet zomaar verdrongen worden. Dat wordt te meer duidelijk wanneer de ontstaansgeschiedenis van onze belijdenisgeschriften nagegaan wordt. De Nederlandse Geloofsbelijdenis ontstond omdat Guido de Brès zich gedrongen voelde om het belijden van de kerk van de Reformatie te verdedigen tegen de wederdopers.

Vooral de wederdopers die de mensen vroegen zich enkel te richten tot Dé Enige Ware God Die één is en geen drie, maakte dat men de mensen er toe wou dwingen om de heilige Drievuldigheid als een Kerkelijk dogma aan te nemen. Alsook wenste men duidelijke strenge regelgeving zodat men met straffen kon dreigen en de mensen meer onder controle kon hebben.

De Dordtse Leerregels werden geformuleerd door het debat met de modernen van de 16e en 17e eeuw, waardoor kerk en maatschappij verscheurd dreigden te worden. In die omstandigheden wist de kerk zich geroepen tot een helder getuigenis. Ze kon niet langer zwijgen. Ze moest spreken. Alleen zo kon de Naam van de HEERE geheiligd worden.

Volgens de schrijver die door zijn trinitarisch denken niet inziet dat juist de Naam van God onteerd werd, doordat de naam Jezus als de gelijkwaardige van God werd aanschouwd.

Synode van Dordrecht ( 1618-1619) die een drietal theologische geschriften aanvaarde als bindende geschriften: 1. Heidelbergse Catechismus, opgesteld door Zacharias Ursinus en Caspar Olevianus in 1563 2. Nederlandse geloofsbelijdenis, opgesteld door Guido de Brès in 1561 3. Dordtse Leerregels, opgesteld door de Synode van Dordrecht in 1618 en 1619. Deze worden ook wel de Vijf Artikelen tegen de Remonstranten genoemd

De kerken van de Reformatie stelden hun belijden dus op schrift, net zoals de vroege christelijke kerk dat had gedaan, dwars tegen de geest van de tijd in. Het gaat er in onze eeuw daarom niet om of we in staat zijn om een nieuw klassiek belijdenisgeschrift op te stellen dat zich kan meten met de belijdenisgeschriften die we al hebben, om dan als reformatorische kerken met elkaar te besluiten om dit geschrift voortaan achter in onze Bijbeltjes op te nemen als vierde Formulier van Enigheid. En het gaat er al helemaal niet om de drie bestaande Formulieren van Enigheid te vervangen of aan te passen. Dat zou van hoogmoed getuigen. Bovendien, God bepaalt welke geschriften de tand van de tijd doorstaan en welke niet.

2018-12-08-katZA1-Toegespitst-5-FC-V_web

Het belijden van de kerken van de Reformatie is fragmentarisch geworden, en meest doen zij er het zwijgen toe. Foto: Grote of Sint-Jacobskerk in Vlissingen. beeld Erdee Media Groep

+

Vindt meer in >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.